Aleksandria, Egipt, 1983 rok

Zawodzenie kobiet wydawało się wręcz ogłuszające, bolesny, przenikliwy lament Bliskiego Wschodu, unoszący się z pół miliona gardeł. (…)
Już po raz drugi w swym życiu Gabrielle Misry brała udział w pogrzebie swojej matki. Gdzieś z przodu tłumy zaczęły napierać na trumnę i żołnierze odparli je, bynajmniej nie łagodnie. Karima Ahmad była legendą (…). Pojedyncze głosy wybijały się ponad wrzawą:
– Żegnaj Karimo, kochamy cię!
Albo:
– Dlaczego nas opuściłaś, o Karawan?
Karawan – Słowik. Przydomek ten odzwierciedlał czyste, rozdzierające serce piękno głosu Karimy i naturalną, niczym nie upiększaną wirtuozerię jej śpiewu. (…)
Jakaś kobieta w średnim wieku ruszyła do przodu, płacząc.
– Utracona córka! Niech Bóg okaże ci miłosierdzie, biedna dziewczyno!
Ktoś ją odciągnął.
„Utracona córka” – pomyślała Gaby. „Nadia. To ja”.

„Soheir Khashoggi błyskotliwie połączyła historyczną drobiazgowość z wnikliwym spojrzeniem w ludzkie serca w tej fascynującej opowieści o dylematach lojalności, zakazanej miłości i ponadczasowej przyjaźni wplecionych w konflikt pomiędzy brytyjskim imperializmem a egipskim patriotyzmem”. — Jean Sasson, autorka „Dziecka Estery”