Publikacja poświęcona jest analizie struktur narracyjnych we współczesnych serialach telewizyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem produkcji powstałych w latach 1999–2017. W tym czasie doszło do wyraźnego rozwoju paradygmatu opowiadania w serialach – tradycyjna, przewidywalna i epizodyczna forma zaczęła ustępować miejsca narracjom bardziej złożonym, wielowątkowym, a nierzadko także eksperymentalnym.

Autor, analizując seriale jakościowe, proponuje podział na cztery podstawowe modele narracyjne warunkowane strukturą wielowątkową – od konstrukcji epizodycznych po silnie zintegrowaną narrację centralną. Uzupełniająco analizowane są takie elementy, jak: wzorce rozwoju akcji, struktura dramaturgiczna, głębia opowiadania oraz horyzont poinformowania.

Publikacja kierowana jest zarówno do badaczy kultury wizualnej, jak i pasjonatów seriali zainteresowanych mechanizmami budowania dramaturgii w opowieściach audiowizualnych.